31 Aralık 2025 Ehliyet Sınav Soruları

Bu soruda, ciddi bir yaralanma ile karşılaşıldığında yapılması gereken en doğru ve öncelikli ilk yardım uygulamasının hangisi olduğu sorgulanmaktadır. İlk yardımın temel amacı, yaralının durumunun kötüleşmesini engellemek ve hayatını kurtarmaktır. Bu nedenle, en acil ve hayati tehlike oluşturan duruma müdahale etmek esastır.

Doğru Cevap: b) Yarada kanama varsa durdurulması

Ciddi yaralanmalarda en büyük ve en acil tehlike, kontrol altına alınamayan kanamadır. Aşırı kan kaybı, vücudun yaşamsal fonksiyonlarını sürdürmesi için gerekli olan kan basıncını düşürür ve "şok" tablosuna yol açar. Bu durum, kısa sürede hayati tehlike oluşturur. Bu nedenle, bir ilk yardımcının öncelikli görevi, kanamayı temiz bir bez veya gazlı bezle baskı uygulayarak, turnike gibi yöntemlerle kontrol altına almaktır. Hayatı tehdit eden en önemli faktör kanama olduğu için, onu durdurmak diğer tüm müdahalelerden önce gelir.

Diğer Seçeneklerin Neden Yanlış Olduğunun Açıklaması:

• a) Yara içinin kurcalanması: Bu seçenek kesinlikle yanlıştır ve çok tehlikelidir. Yaranın içini kurcalamak, dokulara daha fazla zarar verebilir, kanamayı artırabilir ve yaraya mikrop bulaşma (enfeksiyon) riskini ciddi şekilde yükseltir. Yaranın içi, yalnızca hastane ortamında, sağlık profesyonelleri tarafından steril aletlerle temizlenmelidir.
• c) Yaranın üzerinin temiz pamukla kapatılması: Bu seçenek yanıltıcıdır. Yaranın üzerini kapatmak doğru bir uygulama olsa da, bunun için pamuk kullanmak yanlıştır. Pamuk lifleri yaraya yapışır, yara iyileşmesini geciktirir ve temizlenmesi sırasında zorluk çıkararak enfeksiyon riskini artırır. Yaranın üzeri, pamuk yerine steril gazlı bez veya bulunamıyorsa temiz, tiftiksiz bir bezle kapatılmalıdır.
• d) Yaraya saplanan yabancı cisimlerin çıkarılması: Bu, ilk yardımda yapılması gereken en büyük hatalardan biridir. Yaraya saplanmış bir cisim (bıçak, cam parçası, metal vb.), damarları tıkamış ve bir nevi "tampon" görevi görüyor olabilir. Bu cismi çıkarmak, kontrol edilemeyen çok şiddetli bir kanamaya neden olabilir ve iç organlara daha fazla zarar verebilir. Doğru uygulama, cismi yerinde sabitlemek ve kesinlikle çıkarmadan sağlık kuruluşuna sevki sağlamaktır.

Özetle, ciddi bir yaralanma durumunda ilk yardımın altın kuralı, hayatı tehdit eden en büyük tehlikeyi ortadan kaldırmaktır. Bu tehlike de genellikle aşırı kanamadır. Bu yüzden doğru ve öncelikli müdahale, kanamayı durdurmaya yönelik olmalıdır.

Bu soruda, ilk yardımın en temel konularından biri olan dış kanama türlerinin özellikleri hakkındaki bilginiz test edilmektedir. Vücudumuzdaki kanamalar, kanın hangi damardan geldiğine göre üçe ayrılır: Atardamar, toplardamar ve kılcaldamar kanamaları. Soruda verilen iki öncül, bu kanama türlerinden en önemli ikisini tanımlamaktadır. Şimdi bu öncülleri ve cevap şıklarını detaylıca inceleyelim.

Birinci öncül (I), toplardamar kanamalarını anlatmaktadır. Toplardamarlar, vücuttaki oksijeni kullanılmış, yani "kirli" kanı kalbe geri taşıyan damarlardır. Bu nedenle bu damarlardaki kan, oksijen bakımından fakir olduğu için koyu kırmızı renktedir. Ayrıca, kan kalbe geri döndüğü için basıncı düşüktür ve sürekli, yavaş bir akış şeklinde sızıntı yapar. Dolayısıyla, "kan koyu renkli, yavaş ve sürekli akış hâlindedir" ifadesi toplardamar kanaması için tamamen doğrudur.

İkinci öncül (II) ise atardamar kanamalarını tanımlamaktadır. Atardamarlar, kalpten pompalanan oksijen zengini, yani "temiz" kanı vücuda dağıtan damarlardır. Oksijen bakımından zengin olduğu için kanın rengi parlak ve açık kırmızıdır. En önemli özelliği ise, kanın doğrudan kalbin pompalama ritmiyle hareket etmesidir. Bu yüzden kanama, kalp atışlarıyla uyumlu bir şekilde kesik kesik ve fışkırır tarzda olur. Bu nedenle, "kan açık renkli ve kalp atımları ile uyumlu olarak kesik kesik akar" ifadesi de atardamar kanaması için tamamen doğrudur. Atardamar kanamaları, kısa sürede çok kan kaybına yol açtığı için en tehlikeli kanama türüdür.

Her iki öncülün de kanama türlerini doğru bir şekilde tanımladığını gördük. Bu durumda, seçenekleri değerlendirerek doğru cevaba ulaşabiliriz:

• a) Yalnız I doğru: Bu seçenek yanlıştır, çünkü ikinci öncül de atardamar kanamasını doğru bir şekilde açıklamaktadır.
• b) Yalnız II doğru: Bu seçenek de yanlıştır, çünkü birinci öncül de toplardamar kanamasını doğru bir şekilde tanımlamaktadır.
• c) Her ikisi de doğru: Hem birinci hem de ikinci öncüldeki bilgiler tıbbi olarak doğru olduğu için bu seçenek doğru cevaptır.
• d) Her ikisi de yanlış: Bu seçenek tamamen yanlıştır, çünkü her iki bilgi de ilk yardım eğitiminin temel ve doğru bilgileridir.

Sonuç olarak, soruda verilen her iki ifade de kanama türlerini ve özelliklerini doğru bir şekilde anlatmaktadır. Bu nedenle doğru cevap c) Her ikisi de doğru seçeneğidir. Ehliyet sınavında bu tür temel ilk yardım bilgileri, acil bir durumda doğru müdahaleyi yapabilmeniz için oldukça önemlidir.

Bu soruda, trafik kazalarının temel doğasını ve özelliklerini anlamamız isteniyor. Seçenekler, kazaların farklı yönlerini ele alıyor ve bizden bu tanımlardan hangisinin kazaların en temel ve doğru özelliği olduğunu bulmamız bekleniyor. Sorunun özü, kazaların kaçınılmaz bir kader mi, yoksa insan çabasıyla yönetilebilen bir olgu mu olduğunu sorgulamaktır.

Doğru Cevap: d) Önlemlere bağlı olarak azalabilmesi

Bu seçeneğin doğru olmasının sebebi, trafik güvenliğinin temel prensibini yansıtmasıdır. Kazalar, tamamen rastgele veya kaçınılmaz olaylar değildir. Aksine, kazaların büyük bir çoğunluğu öngörülebilir risk faktörlerinin (hız, dikkatsizlik, alkol, araç bakım eksikliği vb.) bir araya gelmesiyle oluşur. Bu risk faktörlerine karşı önlemler alındığında, kaza olma olasılığı ve sayısı doğrudan azalır. Örneğin, emniyet kemeri takmak, hız limitlerine uymak, düzenli araç bakımı yaptırmak ve trafik kurallarına dikkat etmek gibi önlemler, kaza riskini önemli ölçüde düşürür. Bu nedenle, kazaların önlemlerle azaltılabilir olması, onların en belirgin ve önemli özelliğidir.

Diğer Seçenekler Neden Yanlış?

• a) Önceden tahmin edilebilmesi: Bu seçenek yanlıştır çünkü kazalar, tanımı gereği ani ve beklenmedik olaylardır. Eğer bir kazanın tam olarak ne zaman, nerede ve nasıl olacağını önceden tahmin edebilseydik, o olayın adı "kaza" olmazdı, çünkü engellenirdi. Kaza riskinin yüksek olduğu yerleri veya durumları (örneğin, "bu kavşak tehlikelidir") tahmin edebiliriz ancak kazanın kendisini anlık olarak tahmin edemeyiz. Bu yüzden bu ifade kazaların doğasına aykırıdır.

• b) Çevresel etkilere bağlı olması: Bu ifade kısmen doğru olsa da eksiktir ve kazaların temel özelliğini tam olarak yansıtmaz. Evet, yağmur, sis, buzlanma gibi çevresel faktörler kaza riskini artırır. Ancak kazaların tek veya en önemli sebebi bu değildir; insan faktörü (%90'dan fazla) çok daha baskındır. Bu seçenek, kazaların nedenlerini sadece çevreyle sınırladığı için yetersiz kalır ve en kapsayıcı özellik değildir.

• c) Doğal olarak meydana gelmesi: Bu seçenek tamamen yanlıştır. Deprem, sel veya fırtına gibi olaylar doğal afetlerdir ve insan kontrolü dışındadır. Oysa trafik kazaları, büyük ölçüde insan eylemleri, ihmalleri veya hataları sonucu meydana gelir. Trafik kazaları "doğal" bir süreç değil, genellikle önlenebilir nedenlere dayanan sosyal ve teknik bir sorundur. Bu seçeneği kabul etmek, sürücü sorumluluğunu ortadan kaldırmak anlamına gelirdi.

Özetle, bu soru bize trafik kazalarının bir kader olmadığını, aksine bilinçli davranışlar ve alınan tedbirlerle sayılarının ve şiddetlerinin azaltılabileceğini öğretmeyi amaçlamaktadır. Sorumlu bir sürücü, kazaların önlemlerle azaltılabileceği bilinciyle hareket eder.

Bu soruda, vücudumuzun temel organlarından olan kalp ve kan damarlarının hangi ana sisteme dahil olduğu sorulmaktadır. Vücudumuz, belirli görevleri yerine getirmek için birlikte çalışan organlardan oluşan sistemlere ayrılmıştır. Soruyu doğru yanıtlamak için bu sistemlerin temel işlevlerini ve hangi organları içerdiğini bilmek önemlidir.

Doğru cevap b) Dolaşım sisteminde seçeneğidir. Dolaşım sistemi, vücudun lojistik ve taşıma ağı olarak görev yapar. Bu sistemin en temel görevi, kan aracılığıyla hücrelere oksijen, besin, su ve hormon gibi hayati maddeleri ulaştırmak ve aynı zamanda hücrelerde oluşan karbondioksit gibi atık maddeleri toplayarak vücuttan atılacakları organlara taşımaktır.

Bu karmaşık taşıma işleminin merkezinde ise kalp ve kan damarları bulunur. Kalp, güçlü bir pompa gibi çalışarak kanı sürekli olarak damarların içine pompalar. Kan damarları (atardamarlar, toplardamarlar ve kılcal damarlar) ise bu kanın vücut içinde dolaştığı otoyollar ve ara yollar gibidir. Bu nedenle kalp ve kan damarları, dolaşım sisteminin ayrılmaz ve temel parçalarıdır.

Diğer seçeneklerin neden yanlış olduğuna bakalım:

• a) Sinir sistemi: Sinir sistemi; beyin, omurilik ve sinirlerden oluşur. Vücudun komuta ve kontrol merkezidir; düşünme, hareket etme ve duyu algısı gibi işlevleri yönetir. Sinir sistemi kalbin çalışma hızını düzenleyebilir ancak kalp ve damarlar bu sistemin bir parçası değildir.

• c) Sindirim sistemi: Bu sistem mide, bağırsaklar, karaciğer ve pankreas gibi organları içerir. Görevi, tüketilen besinleri parçalamak, emmek ve enerjiye dönüştürmektir. Dolaşım sistemi, sindirim sonucu emilen besinleri hücrelere taşısa da, kalp ve damarlar bir sindirim organı değildir.

• d) Solunum sistemi: Akciğerler ve solunum yollarından (burun, gırtlak, soluk borusu) oluşan bu sistem, vücuda oksijen alınmasını ve karbondioksitin dışarı atılmasını sağlar. Dolaşım sistemi, solunum sisteminin aldığı oksijeni kana yükleyip vücuda dağıtır. Bu iki sistem yaşam için birlikte çalışmak zorunda olsa da, kalp ve damarlar yapısal olarak solunum sistemine değil, dolaşım sistemine aittir.

Bu soruda, bir kanama durumunda kan akışını yavaşlatmak veya durdurmak için yapılması gereken doğru ilk yardım uygulamasının ne olduğu sorulmaktadır. Amaç, kan kaybını en aza indirerek yaralının durumunun kötüleşmesini önlemektir. Şimdi seçenekleri tek tek inceleyerek doğru cevabı ve diğerlerinin neden yanlış olduğunu anlayalım.

b) Kanayan yere en yakın basınç noktasına baskı uygulanması

Bu seçenek doğrudur. Vücudumuzda atardamarların kemiğe yakın geçtiği ve elle hissedilebildiği belirli noktalar vardır. Bu noktalara "basınç noktası" denir. Kanayan bölge ile kalp arasına, yani kanamanın kaynağına daha yakın olan basınç noktasına elle veya parmaklarla güçlü bir şekilde baskı uygulamak, o bölgeye giden kan akışını yavaşlatır. Bu yöntem, özellikle durdurulamayan şiddetli atardamar kanamalarında, doğrudan yara üzerine baskı yapmaya ek olarak hayat kurtarıcı bir rol oynar.

a) Kanama bölgesinde bulunan pıhtıların yıka­narak temizlenmesi

Bu seçenek yanlıştır. Kanama başladığında vücudun doğal savunma mekanizması devreye girer ve kanın pıhtılaşmasını sağlar. Oluşan pıhtı, adeta doğal bir tıkaç görevi görerek kanamanın durmasına yardımcı olur. Eğer bu pıhtıyı yıkarsanız veya temizlerseniz, kanamayı durduran bu doğal bariyeri ortadan kaldırmış olursunuz ve kanama yeniden başlar, hatta şiddetlenebilir. Bu nedenle pıhtılara kesinlikle dokunulmamalıdır.

c) Kanayan yere sıcak uygulama yapılması

Bu seçenek yanlıştır. Sıcak uygulama, kan damarlarının genişlemesine (vazodilatasyon) neden olur. Damarlar genişlediğinde ise bölgeye daha fazla kan akışı olur. Dolayısıyla kanayan bir yere sıcak uygulamak, kanamayı azaltmak yerine tam tersine artıracaktır. Kan damarlarını büzerek kanamayı yavaşlatmak için sıcak değil, tam tersi soğuk uygulama (örneğin buz torbası) tercih edilir.

d) Kanayan yerin oksijenli su ile yıkanması

Bu seçenek yanlıştır. Oksijenli su (hidrojen peroksit), mikrop öldürücü (antiseptik) bir maddedir ancak kanamayı durdurmak için kullanılmaz. Hatta açık ve derin yaralara uygulandığında, köpürerek hem oluşan pıhtıyı yerinden oynatabilir hem de sağlıklı dokulara zarar verebilir. İlk yardımda öncelik kanamayı durdurmaktır; yaranın temizliği daha sonraki bir aşamadır ve bu işlem genellikle steril solüsyonlarla yapılır. Oksijenli su, kanamayı durdurucu bir yöntem değildir.

Bu soruda, 1-8 yaş arası olarak kabul edilen **çocuklarda temel yaşam desteği (TYD)** uygulamalarına dair doğru bilginin hangisi olduğu sorulmaktadır. Ehliyet sınavlarında ilk yardım bilgisi, acil durumlarda doğru müdahalede bulunabilmek için kritik öneme sahiptir. Bu nedenle her bir seçeneği dikkatle inceleyerek doğru ve yanlışları net bir şekilde anlamak gerekir.

d) Kalp basısı uygulamak için göğüs kemiğinin alt ve üst ucu tespit edilerek alt yarısına bir elin topuğu yerleştirilir.

Bu seçenek doğrudur. Çocuklarda kalp masajı yaparken doğru noktayı bulmak hayati önem taşır. Bunu yapmak için, göğüs kemiğinin (iman tahtası olarak da bilinir) alt ve üst uçları hayali bir çizgiyle birleştirilir. Bu çizginin tam ortası bulunur ve bu noktanın alt yarısına, tek elin topuğu yerleştirilir. Bu yöntem, basının doğrudan kalbin üzerine uygulanmasını ve kaburgalar ile iç organlara zarar verme riskinin en aza indirilmesini sağlar.

Diğer Seçeneklerin İncelenmesi:

• a) Solunum yapıp yapmadığı Heimlich manevrası ile kontrol edilir.

  Bu ifade yanlıştır. Heimlich manevrası, solunum yoluna yabancı bir cisim kaçması sonucu oluşan tam tıkanmalarda uygulanan bir yöntemdir. Bilinci kapalı bir kişinin solunumunu kontrol etmek için kullanılan yöntem ise "Bak-Dinle-Hisset" yöntemidir. Bu yöntemde, ilk yardımcı yanağını kazazedenin ağzına ve burnuna yaklaştırarak 10 saniye boyunca nefes alıp almadığını kontrol eder.

• b) Kalp masajı uygulamasının hızı, dakikada 50 bası olacak şekilde ayarlanır.

  Bu ifade yanlıştır. Hem yetişkinlerde hem de çocuklarda etkili bir kalp masajı için hedeflenen hız, dakikada 100 ila 120 bası arasında olmalıdır. Dakikada 50 bası, kalbin vücuda yeterli kanı pompalaması için çok yavaş bir ritimdir ve hayat kurtarmada etkisiz kalır. Bu hız, neredeyse saniyede iki basıya denk gelir ve bu ritmi tutturmak önemlidir.

• c) Göğüs kemiğine yandan bakıldığında göğüs yüksekliğinin ½’si kadar kalp basısı uygulanır.

  Bu ifade yanlıştır. Çocuklarda kalp masajı sırasında göğüs kemiğine uygulanacak bası derinliği, göğüs yüksekliğinin (ön-arka çapının) 1/3’ü kadar olmalıdır. Bu derinlik yaklaşık olarak 5 cm'ye denk gelir. Göğüs yüksekliğinin yarısı (½’si) kadar bastırmak, aşırı bir derinliktir ve akciğer, karaciğer gibi iç organlara ciddi zararlar verme riskini artırır.

Özetle, çocuklarda temel yaşam desteği uygularken doğru el pozisyonunu bulmak, doğru hızda (100-120/dk) ve doğru derinlikte (göğsün 1/3'ü) kalp masajı yapmak kritik önem taşır. Bu sorudaki doğru cevap, kalp masajı için elin yerleştirileceği doğru noktayı tarif eden d seçeneğidir.

Bu soruda, bir kırık durumunda ilk yardım olarak atel kullanmamızın temel sebebinin ne olduğu sorulmaktadır. Atel, kırık kemiğin ve çevresindeki eklemlerin hareket etmesini engelleyen sert bir destek malzemesidir. İlk yardımda doğru bir şekilde atel uygulamak, yaralının durumunun kötüleşmesini önlemek için hayati önem taşır.

Doğru Cevap: b) Kırığın çevre dokulara zarar vermesini engellemek

Kırılmış bir kemiğin uçları son derece keskin ve sivri olabilir. Kırık bölge hareket ettirildiğinde, bu keskin kemik uçları bir bıçak gibi davranarak etrafındaki kasları, kan damarlarını ve sinirleri kesebilir veya zedeleyebilir. Bu durum, iç kanamalara, kalıcı sinir hasarına (felç gibi) ve ağrının şiddetlenmesine yol açar. Atel, kırık bölgeyi hareketsiz hale getirerek bu tehlikeli hareketleri önler ve böylece çevre dokuların zarar görmesini engeller. Bu, atel kullanmanın en temel ve en önemli amacıdır.

Diğer Seçeneklerin Neden Yanlış Olduğu:

• a) Kapalı kırıkların açık kırık hâline gelmesini sağlamak: Bu seçenek, ilk yardımın temel amacıyla tamamen çelişir. Kapalı kırık, deri bütünlüğünün bozulmadığı kırıktır. Açık kırık ise kemik ucunun deriyi delip dışarı çıktığı, enfeksiyon riskinin çok yüksek olduğu tehlikeli bir durumdur. Atel, tam tersine, keskin kemik ucunun deriyi delmesini engelleyerek kapalı kırığın açık kırığa dönüşmesini önlemeye çalışır.
• c) Kırığın her yöne hareket etmesini sağlamak: Bu da tamamen yanlış bir ifadedir. Atel uygulamasının amacı, kırık bölgeyi sabitlemek ve hareketini tamamen kısıtlamaktır. Kırığın hareket etmesi, hem ağrıyı artırır hem de yukarıda açıklanan doku hasarı riskini en üst düzeye çıkarır. Amaç hareket ettirmek değil, hareketsizleştirmektir.
• d) Yeni kırıkların oluşmasını engellemek: Atel, kaza anında zaten oluşmuş olan bir kırığın tedavisi için kullanılır. Yaralının başka bir kaza geçirmesini veya vücudunun başka bir yerinde yeni bir kırık oluşmasını engelleme gibi bir işlevi yoktur. Atelin görevi, mevcut kırığın daha fazla hasara yol açmasını önlemektir, yeni kırıkları engellemek değil.

Özetle, bir kırıkla karşılaşıldığında yapılan atel uygulamasının birincil hedefi, kırık kemik uçlarının hareket ederek etrafındaki damar, sinir ve kas gibi hayati dokulara zarar vermesini engellemektir. Bu sayede hem yaralının acısı azaltılır hem de durumun daha da kötüleşmesi önlenmiş olur.

Bu soruda, bir olayın yasal olarak "trafik kazası" tanımına girebilmesi için hangi temel unsurları barındırması gerektiği test edilmektedir. Trafik kazası denildiğinde, karayolu üzerinde hareket hâlindeki bir veya daha fazla aracın karıştığı ve sonucunda ölüm, yaralanma veya maddi hasar meydana gelen olaylar anlaşılmalıdır. Bu tanımın en kritik noktası, olayın aracın hareketiyle doğrudan ilişkili olmasıdır.

Doğru cevap olan a) seçeneğinde, 'Virajı alamayan aracın devrilmesi' durumu anlatılmaktadır. Bu olay, bir trafik kazasının tüm unsurlarını taşır. Çünkü araç hareket hâlindedir (virajı almaya çalışmaktadır), kaza sürücünün aracı kontrol edememesi gibi trafiğe özgü bir durumdan kaynaklanmaktadır ve sonuçta maddi hasar veya yaralanma meydana gelmiştir. Bu nedenle bu olay net bir trafik kazasıdır.

Şimdi diğer seçeneklerin neden yanlış olduğuna bakalım:

• b) Kara yolunda park etmiş olan aracın yanması: Bu bir trafik kazası değildir. Buradaki kilit nokta, aracın park hâlinde, yani hareketsiz olmasıdır. Yangının sebebi büyük ihtimalle teknik bir arıza veya dış bir müdahaledir ve aracın trafikteki seyrinden kaynaklanmamaktadır. Bu durum, bir mal hasarı veya yangın olayı olarak sınıflandırılır.
• c) Kara yolunun doğal nedenlerle trafiğe kapanması: Bu da bir kaza değildir. Heyelan, sel veya yoğun kar yağışı gibi doğal afetler trafiği etkileyen durumlardır ancak bir aracın karıştığı bir çarpışma veya devrilme olayı değildir. Bu, bir trafik olayı değil, trafiği engelleyen bir doğa olayıdır.
• d) Duran otomobil üzerine inşaat hâlindeki binadan tuğla düşmesi: Bu seçenek de trafik kazası tanımına uymaz. Araç yine hareketsizdir ve olayın sebebi trafikle tamamen ilgisiz, dış bir faktördür (inşaat faaliyeti). Bu olay, duran bir mülke zarar gelmesi durumudur ve sorumluluğu inşaat firmasına ait bir ihmal olabilir.

Özetle, bir olayın trafik kazası sayılabilmesi için en temel şart, en az bir aracın hareket hâlindeyken olaya karışması ve olayın bu hareketten kaynaklanmasıdır. Diğer seçeneklerdeki araçlar ya hareketsizdir ya da olay, trafik dışı etkenlerden kaynaklanmaktadır. Bu nedenle doğru cevap 'a' seçeneğidir.

Bu soruda, eklemi yerinden çıkmış bir kazazedeye yapılması gereken doğru ve güvenli ilk yardım uygulamasının ne olduğu sorulmaktadır. İlk yardımın temel amacı, durumu daha kötüye götürmeden, profesyonel tıbbi yardım gelene kadar kazazedenin hayatını korumak veya durumunu stabil tutmaktır. Bu nedenle, çıkık gibi durumlarda yapılacak müdahalenin bilinçli ve doğru olması kritik öneme sahiptir.

Doğru Cevap: c) Çıkan eklemin bulunduğu şekilde tespit edilmesi

Bu seçeneğin doğru olmasının sebebi, ilk yardımın en temel kuralı olan "zarar vermeme" ilkesine dayanmasıdır. Çıkık, eklem yüzeylerinin kalıcı olarak birbirinden ayrılmasıdır ve bu durum çevre dokulara, sinirlere ve damarlara zarar verebilir. Çıkan eklemi hareket ettirmek, bu hasarı artırabilir. Bu yüzden eklem, bulunduğu pozisyonda, hareket etmeyecek şekilde bir atel, sargı bezi veya üçgen sargı gibi malzemelerle sabitlenmelidir (tespit edilmelidir). Bu işlem, hem ağrıyı azaltır hem de ek yaralanmaların önüne geçer.

Diğer Seçeneklerin İncelenmesi:

• a) Çıkan eklemin yerine oturtulması: Bu seçenek kesinlikle yanlıştır ve çok tehlikelidir. Çıkık bir eklemi yerine oturtma işlemi, sadece uzman sağlık personeli (doktor, ortopedist) tarafından yapılabilir. Bilinçsizce yapılacak bir müdahale, kemiklerin kırılmasına, damarların yırtılmasına veya sinirlerin kalıcı olarak zedelenmesine yol açabilir. İlk yardımcının görevi, eklemi yerine oturtmak değil, güvenli bir şekilde sabitlemektir.
• b) Çıkık olan bölgede sadece ısı kontrolü yapılması: Bu seçenek yetersiz bir müdahaledir. Bölgedeki kan dolaşımını kontrol etmek (ısı, renk, nabız) önemli bir değerlendirme adımı olsa da, tek başına bir ilk yardım uygulaması değildir. "Sadece" kelimesi bu seçeneği yanlış kılar, çünkü asıl yapılması gereken müdahale olan sabitleme (tespit etme) işlemini içermez.
• d) Ağızdan ağrı kesiciler vererek ağrısının azaltılması: Bu seçenek de yanlıştır. İlk yardımcı, doktor tavsiyesi olmadan kazazedeye asla ağızdan ilaç vermemelidir. Kazazedenin ilaca karşı alerjisi olabilir, başka bir sağlık sorunu bulunabilir veya acil bir ameliyata alınması gerekebilir. Ağızdan alınan ilaçlar, anestezi sürecini riske atabilir. Ağrıyı azaltmanın en güvenli yolu, bölgeyi doğru şekilde sabitleyerek hareketsiz kalmasını sağlamaktır.

Özetle; bir çıkık vakasıyla karşılaştığınızda yapmanız gereken en doğru ve güvenli ilk yardım uygulaması, eklemi nasıl bulduysanız o şekilde, hiç hareket ettirmeden sabitlemek ve ardından 112'yi arayarak tıbbi yardım istemektir.

Bu soruda, yanıkların ciddiyetini belirleyen derecelerden en ağırı olan 3. derece (ağır) yanığın temel özelliğini bulmamız isteniyor. Yanık dereceleri, derinin ne kadar derinine indiğini gösterir ve her derecenin kendine özgü belirtileri vardır. Soruyu doğru cevaplamak için 1., 2. ve 3. derece yanıkların temel farklarını bilmek gerekir.

Doğru Cevap: c) Yanık bölgesinde sinir harabiyetinin olması

Üçüncü derece yanıklar, derinin en derin katmanlarına, hatta altındaki yağ, kas ve kemik dokusuna kadar ulaşan en ciddi yanık türüdür. Bu derinlikteki bir hasar, derinin tüm katmanlarını (epidermis ve dermis) tamamen yok eder. Derinin içinde bulunan ve ağrı hissini beyne ileten sinir uçları da bu tahribat sırasında tamamen yanar ve işlevini yitirir. Bu nedenle, 3. derece yanığın merkezinde, şaşırtıcı bir şekilde, ağrı hissi yoktur çünkü sinirler harap olmuştur.

Diğer Seçenekler Neden Yanlış?

• a) Deri bütünlüğünün bozulmaması ve derinin gergin olması: Bu ifade, 1. derece yanıkları tanımlar. Güneş yanığı gibi en hafif yanıklarda deri kızarır, gerginleşir ve hassaslaşır ancak derinin bütünlüğü bozulmaz, yani açık yara veya su toplaması görülmez. Bu nedenle bu seçenek yanlıştır.
• b) Kılcal damar uçları ve sinir uçlarının açık olması: Bu durum, 2. derece yanıkların en belirgin özelliğidir. Bu yanıklarda derinin üst tabakası hasar görmüş ve altındaki sinir uçları açığa çıkmıştır. Sinir uçları açıkta olduğu için hava teması bile şiddetli ağrıya neden olur. Ayrıca içi su dolu kabarcıklar (bül) oluşumu da bu evrede görülür. Bu seçenek en ağrılı yanık türünü tanımladığı için 3. derece yanıkla çelişir.
• d) Derinin kuru ve ağrılı olması: "Ağrılı" kelimesi burada kilit noktadır. Ağrının olması, sinir uçlarının hala çalıştığını gösterir. Bu durum 1. ve 2. derece yanıklar için geçerlidir. 3. derece yanıklarda ise deri kuru, kösele gibi veya kömürleşmiş bir görünümde olabilir ancak en önemli ayırt edici özelliği ağrısız olmasıdır. Bu nedenle bu seçenek de yanlıştır.

Özetle, ehliyet sınavında yanıklarla ilgili bir soru geldiğinde unutulmaması gereken en önemli bilgi şudur: Yanığın derinliği arttıkça ağrı azalır. Eğer bir yanık bölgesinde ağrı hissi yoksa, bu durum sinirlerin tamamen yandığını ve yanığın çok derin, yani 3. derece olduğunu gösterir. Bu bilgi, ilk yardım müdahalesi açısından da hayati önem taşır.

Bu soruda, ilk yardımın en kritik anlarından biri olan solunum durması durumu ele alınmaktadır. Sorunun kilit noktası, kazazedenin kalbinin çalıştığı ancak nefes alıp vermediği bir senaryodur. Bu durumda yapılması gereken suni solunumun ne zaman sonlandırılması gerektiği sorulmaktadır.

Doğru Cevap: a) Hasta kendi kendine soluyuncaya kadar

Bu seçeneğin doğru olmasının temel nedeni, suni solunumun amacının kendisidir. Suni solunum, vücudun kendi kendine yapamadığı yaşamsal bir fonksiyonu (nefes almayı) dışarıdan destekleyerek beyin ve diğer organlara oksijen gitmesini sağlamaktır. Bu destek, hastanın solunum fonksiyonu geri dönene kadar devam etmelidir. Hasta yeniden normal bir şekilde nefes almaya başladığında, dışarıdan yapılan müdahaleye gerek kalmaz ve suni solunum sonlandırılır.

Ayrıca, ilk yardımcının görevi profesyonel sağlık ekipleri (112 Acil Servis) gelene kadar devam eder. Dolayısıyla, suni solunuma hasta kendi kendine solumaya başlayana kadar veya sağlık ekipleri gelip müdahaleyi devralana kadar devam edilir. Bu seçenek, ilk yardımın temel ve en mantıklı ilkesini ifade ettiği için doğrudur.

Diğer Seçenekler Neden Yanlış?

• b) Kalbi daha hızlı çalışana kadar: Bu seçenek yanlıştır çünkü sorun kalbin hızıyla ilgili değildir. Sorun, solunumun tamamen durmuş olmasıdır. Kalp zaten çalıştığı için hedefimiz kalbin hızını değiştirmek değil, akciğerlere hava göndermektir. Kalp atış hızındaki bir değişiklik, solunumun başladığı anlamına gelmez ve ilk yardımın hedefi bu değildir.
• c) 15 dakika ve d) 10 dakika: Bu iki seçenek de yanlıştır çünkü ilk yardımda bu tür kesin ve keyfi zaman sınırlamaları yoktur. Bir kazazedeye 10 veya 15 dakika sonra "süre doldu" diyerek müdahaleyi bırakmak, hayati tehlikeye yol açar. Belki de kazazede 16. dakikada nefes almaya başlayacaktır. Müdahale, hastanın durumuna göre belirlenir, saate göre değil.

Özetle, kalbi atan ama solunumu durmuş bir kişiye yapılan suni solunumun tek bir amacı vardır: kişi tekrar nefes almaya başlayana dek onu hayatta tutmak. Bu nedenle müdahale, ya bu olumlu gelişme yaşandığında ya da yetkili sağlık personeli geldiğinde son bulur.

Bu soruda, bir trafik kazası meydana geldikten sonra, daha büyük tehlikelerin (yangın, patlama, aracın kayması gibi) önüne geçmek için araçta alınması gereken temel güvenlik önlemleri sorulmaktadır. Amaç, hem kazazedelerin hem de yardıma gelenlerin güvenliğini sağlamaktır. Şimdi bu önlemleri ve seçenekleri tek tek inceleyelim.

I- El freninin çekilmesi: Bu, kaza sonrası atılması gereken ilk ve en temel adımlardan biridir. Kaza yapan aracın, özellikle eğimli bir yolda ise, kendi kendine hareket etmesini veya kaymasını önler. Aracın sabitlenmesi, hem içindeki yaralıların durumunun kötüleşmesini engeller hem de kurtarma çalışmaları sırasında ek bir tehlike oluşmasının önüne geçer. Bu nedenle, el frenini çekmek kesinlikle alınması gereken bir güvenlik önlemidir.

II- Kontağın kapatılması: Kaza anında aracın elektrik aksamında veya yakıt sisteminde hasar oluşabilir. Motorun çalışmaya devam etmesi veya elektrik sisteminin aktif kalması, kısa devre nedeniyle bir kıvılcım çıkmasına yol açabilir. Sızan benzin, motor yağı veya diğer yanıcı sıvılar bu kıvılcımla temas ettiğinde yangın veya patlama riski ortaya çıkar. Bu çok ciddi tehlikeyi ortadan kaldırmak için derhal kontak kapatılmalıdır.

III- LPG'li ise tüpün vanasının kapatılması: LPG (Sıvılaştırılmış Petrol Gazı), oldukça yanıcı ve patlayıcı bir yakıttır. Kaza sırasında LPG sisteminin boruları veya bağlantıları zarar görebilir ve gaz sızıntısı başlayabilir. Kontağı kapatmak elektrik kaynaklı kıvılcım riskini azaltsa da, sızan gazın başka bir kaynaktan (örneğin başka bir aracın egzozu, bir sigara izmariti) alev almasını engellemez. Bu nedenle, gaz akışını kaynağından, yani doğrudan tüpün vanasından kesmek, olası bir patlamayı önlemek için hayati bir adımdır.

Doğru Cevabın Değerlendirilmesi

d) I, II ve III: Bu seçenek, yukarıda açıklanan üç temel güvenlik önlemini de içermektedir. Bir kaza anında güvenliği tam olarak sağlamak için aracın sabitlenmesi (I), elektrik kaynaklı yangın riskinin ortadan kaldırılması (II) ve eğer araç LPG'li ise gaz sızıntısı ve patlama riskinin önlenmesi (III) gerekir. Bu üç adım birbirini tamamlayan ve bir bütün olarak uygulanması gereken kritik müdahalelerdir. Bu yüzden en kapsamlı ve doğru cevap budur.

Diğer Seçenekler Neden Yanlış?

• a) Yalnız I: Bu seçenek çok eksiktir. Sadece el frenini çekmek, aracın hareket etmesini önler ancak en büyük tehlikelerden olan yangın ve patlama risklerini tamamen göz ardı eder.
• b) I ve II: Bu seçenek, benzinli veya dizel bir araç için önemli adımları içerse de, soruda belirtilen "LPG'li ise" durumunu kapsamaz. Türkiye'de LPG'li araçların yaygınlığı düşünüldüğünde, bu ihtimali yok saymak büyük bir güvenlik açığı yaratır ve bu nedenle cevap eksik kalır.
• c) II ve III: Bu seçenek yangın ve patlama risklerine odaklanırken, aracın sabitlenmesi gibi çok temel bir güvenlik adımını atlamaktadır. Eğimli bir yolda kaymaya başlayan bir araç, hem içindekiler hem de çevresindekiler için yeni ve büyük bir tehlike oluşturur. Bu yüzden bu seçenek de eksiktir.

Bu soruda, Karayolları Trafik Yönetmeliği'ne göre hangi araçlarda yangın söndürme cihazı bulundurmanın yasal bir zorunluluk olduğu test edilmektedir. Sorunun temel amacı, sürücü adayının araçlardaki temel güvenlik donanımları hakkındaki bilgisini ve özellikle risk faktörü yüksek olan araçlara yönelik özel kuralları bilip bilmediğini ölçmektir. Bu, acil durumlara müdahale edebilme açısından kritik bir bilgidir.

Doğru Cevap: d) Tehlikeli madde taşıyan araç

Tehlikeli madde taşıyan araçlar, doğaları gereği en yüksek yangın riskine sahip olan taşıtlardır. Bu araçlar; benzin, LPG, kimyasal maddeler gibi yanıcı, parlayıcı veya patlayıcı yükler taşır. Bu nedenle, olası en küçük bir kıvılcım veya kazanın büyük bir felakete dönüşmesini önlemek için yangın söndürme cihazı bulundurmaları mutlak bir zorunluluktur.

Yasal düzenlemeler, bu tür araçlarda sadece bir tane değil, aracın ve taşınan yükün cinsine göre birden fazla ve belirli kapasitelerde yangın söndürücülerin bulunmasını şart koşar. Bu, hem sürücünün hem de çevredeki diğer insanların can ve mal güvenliğini sağlamak için alınmış hayati bir önlemdir. Bu yüzden bu seçenek kesinlikle doğrudur.

Yanlış Cevapların Açıklaması:

• a) Bisiklet: Bisikletler, motorlu bir taşıt değildir ve yangına sebep olabilecek bir motor, yakıt sistemi veya karmaşık bir elektrik donanımına sahip değildir. Bu nedenle, bisikletlerde yangın söndürme cihazı bulundurma zorunluluğu yoktur. Bu seçenek mantık olarak da yanlıştır.
• b) Motosiklet: Motosikletler motorlu taşıt olmalarına rağmen, mevcut trafik yönetmeliğine göre yangın söndürme cihazı bulundurma zorunluluğu olan araçlar kategorisinde yer almazlar. Bunun nedenleri arasında motosikletlerin açık yapısı ve cihazı taşımak için uygun ve güvenli bir yerin olmaması sayılabilir. Bu yüzden bu seçenek de yanlıştır.
• c) Lastik tekerlekli Traktör: Traktörler de motorlu araçlardır ancak genellikle tarım ve inşaat gibi özel amaçlar için kullanılırlar. Otomobiller, otobüsler veya kamyonlar gibi genel yolcu ve yük taşımacılığı yapmadıkları için, standart traktörlerde yangın söndürme cihazı zorunluluğu bulunmamaktadır. Dolayısıyla bu seçenek de elenir.

Bu sorunun yanı sıra, genel bir bilgi olarak şunu da bilmekte fayda var: Tehlikeli madde taşıyan araçların dışında, otomobil, minibüs, otobüs, kamyon ve çekici gibi yolcu ve yük taşımacılığı yapan motorlu araçların çoğunda da yangın söndürme cihazı bulundurmak zorunludur. Cihazın sayısı ve kapasitesi aracın büyüklüğüne ve taşıma kapasitesine göre değişiklik gösterir. Örneğin, bir otobüste otomobile göre daha büyük kapasiteli bir cihaz bulunmalıdır.

Özetle, bir aracın taşıdığı risk (yolcu sayısı, yükün cinsi, aracın büyüklüğü) ne kadar yüksekse, yangın söndürme cihazı gibi güvenlik önlemlerinin zorunlu olma olasılığı da o kadar artar. Tehlikeli madde taşıyan araçlar, bu risk hiyerarşisinin en tepesinde yer alır ve bu nedenle en katı kurallara tabidirler.

Bu soruda, bir karayolunda yan yana çizilmiş biri kesik (aralıklı) diğeri ise devamlı (düz) olan yol çizgilerinin ne anlama geldiği sorgulanmaktadır. Bu işaretleme, sürücülerin şerit değiştirme ve sollama kurallarını anlaması için kritik bir öneme sahiptir. Özellikle görüş mesafesinin azaldığı viraj veya tepe üstü gibi tehlikeli olabilecek noktalarda bu tür çizgilere sıkça rastlanır.

Doğru cevap d) Devamlı çizgi tarafındaki araçların şerit değiştiremeyeceğini seçeneğidir. Trafikte temel kural, her sürücünün kendi şeridine en yakın olan yol çizgisine uymasıdır. Eğer bir sürücünün bulunduğu şeridin hemen yanında devamlı (düz) bir çizgi varsa, bu o sürücünün şerit değiştirmesinin veya sollama yapmasının yasak olduğu anlamına gelir. Bu kural, genellikle o yönden gelenler için görüş mesafesinin yetersiz ve sollama yapmanın tehlikeli olduğunu belirtmek için konulur.

Görseldeki durumu iki yönlü olarak düşünelim. Devamlı çizgi tarafında ilerleyen araçlar için şerit değiştirmek yasaktır. Ancak diğer şeritte, yani kesik çizgi tarafında ilerleyen araçlar, trafik kurallarına uymak ve karşı şeridin boş olduğundan emin olmak kaydıyla şerit değiştirebilir veya sollama yapabilirler. Kısacası, bu işaretleme yolun iki yönü için farklı kurallar getirir.

Diğer seçeneklerin neden yanlış olduğunu inceleyelim:

• a) Çift yönlü yoldan tek yönlü yola girileceğini: Bu durum yol çizgileriyle değil, genellikle "Tek Yön" gibi trafik işaret levhalarıyla bildirilir. Bu çizgiler şerit değiştirme kurallarını belirler, yolun yön tipini değiştirmez.
• b) Her iki yönde seyreden araçların bölünmüş yola gireceğini: Bölünmüş yol, ortasında fiziksel bir ayırıcı (refüj, bariyer vb.) bulunan yoldur. Bu çizgi, bölünmemiş bir yoldaki sollama kurallarını belirtir, bölünmüş yola girileceğini göstermez.
• c) Her iki yönde seyreden araçların şerit değiştiremeyeceğini: Eğer her iki yöndeki araçların da şerit değiştirmesi yasak olsaydı, yolun ortasında yan yana iki adet devamlı çizgi (çift devamlı çizgi) bulunurdu. Resimde kesik çizgi de olduğundan, bir yönün şerit değiştirmesine izin verildiği açıktır.

Özet olarak, bu tür bir yol çizgisiyle karşılaştığınızda daima kendi şeridinize en yakın olan çizgiye odaklanmalısınız. Eğer bu çizgi devamlı ise şerit değiştiremezsiniz, kesik ise trafik müsait olduğunda değiştirebilirsiniz.

Bu soruda, canlıların yaşadığı ve sürekli olarak etkileşimde bulunduğu, hem doğal (ağaçlar, hayvanlar, su gibi) hem de fiziksel (hava, toprak, güneş ışığı gibi) unsurları içeren genel ortama ne ad verildiği sorulmaktadır. Kısacası, etrafımızı saran ve yaşamımızı etkileyen her şeyin toplamına verilen ismi bulmamız isteniyor. Bu tanım, ehliyet sınavında çevre bilinci ve trafik adabı konuları için temel bir bilgidir.

Doğru cevap b) Çevre seçeneğidir. Çünkü "çevre" kelimesi, tanımda belirtilen tüm unsurları kapsayan en geniş ve en doğru terimdir. Çevre, bir canlının yaşamını sürdürdüğü ve diğer canlı ve cansız varlıklarla ilişkiler kurduğu fiziksel, kimyasal ve biyolojik faktörlerin tümüdür. Hava, su, toprak, iklim koşulları, bitkiler ve hayvanlar çevrenin birer parçasıdır ve bu unsurlar birbiriyle sürekli etkileşim halindedir.

Diğer seçeneklerin neden yanlış olduğunu inceleyelim:

• a) Atık: Atık, insanlar veya diğer canlılar tarafından kullanıldıktan sonra atılan, artık istenmeyen maddelerdir. Atıklar çevrenin bir parçası olabilir ve çevreyi olumsuz etkileyebilirler, ancak çevrenin kendisi değillerdir. Atık, çevre kirliliğine yol açan bir sonuçtur, ortamın tamamını tanımlayan bir kavram değildir.
• c) İklim: İklim, bir bölgedeki uzun süreli hava olaylarının (sıcaklık, yağış, nem, rüzgar) ortalamasıdır. İklim, çevrenin çok önemli bir fiziksel ögesidir ve o bölgedeki yaşamı doğrudan etkiler. Ancak iklim, çevrenin tamamını değil, sadece atmosferik koşullarını ifade eder; bitkileri, hayvanları veya toprağı kapsamaz.
• d) Erozyon: Erozyon, toprağın rüzgar ve su gibi dış etkenlerle aşındırılıp taşınması olayıdır. Bu, çevrede meydana gelen doğal bir süreçtir ve çevreyi şekillendiren bir olaydır. Ancak erozyon, çevrenin kendisi değil, çevrede gerçekleşen bir doğa olayıdır.

Sonuç olarak, soruda tanımı yapılan "canlılarla etkileşim içinde olan doğal ve fiziksel ögelerden oluşan dış ortam" ifadesini en doğru ve kapsamlı şekilde karşılayan terim çevre'dir. Bu nedenle doğru cevap 'b' şıkkıdır.

Bu soruda, direksiyon başındayken sürücünün konsantrasyonunu korumak ve trafik güvenliğini sağlamak için yapılması gerekenler ve yapılmaması gerekenler sorgulanmaktadır. Soru kökündeki "doğru bir uygulama değildir" ifadesi, bizden şıklar arasındaki en tehlikeli ve yanlış olan davranışı bulmamızı istemektedir. Yani, hangi davranışın trafik güvenliğini riske attığını tespit etmeliyiz.

Doğru Cevap: a) Elde cep telefonu ile konuşulması

Bu seçeneğin doğru cevap olmasının sebebi, araç kullanırken elde cep telefonu ile konuşmanın sürüş güvenliğini birden fazla yönden tehlikeye atmasıdır. Sürücü telefonla konuşurken hem fiziksel hem de zihinsel olarak dikkatini yoldan ayırır. Fiziksel olarak bir elini direksiyondan çekmek zorunda kalır, bu da ani bir manevra veya acil durum anında aracın kontrolünü zorlaştırır. Zihinsel olarak ise dikkati konuşmaya odaklandığı için çevresindeki trafik işaretlerini, yayaları veya diğer araçların hareketlerini fark etme süresi uzar, bu da kazalara davetiye çıkarır.

Diğer Seçeneklerin Analizi

Diğer seçenekler ise trafik güvenliğini artıran veya en azından tehlikeye atmayan doğru uygulamalardır. Bu nedenle sorunun cevabı olamazlar:

• b) Temiz hava için araç camlarının kısa süreliğine açılması: Bu, güvenliği olumlu etkileyen bir davranıştır. Araç içindeki havasızlık ve biriken karbondioksit, sürücüde uyku ve yorgunluk hissine neden olabilir. Camları kısa bir süreliğine açarak içeri temiz hava girmesini sağlamak, sürücünün daha dinç ve uyanık kalmasına yardımcı olur, dolayısıyla konsantrasyonunu artırır.
• c) Yol şartlarına göre kontrol edilebilecek hızda araç kullanılması: Bu, güvenli sürüşün temel kurallarından biridir. Sürücünün hızını yağmur, sis, viraj veya yolun durumu gibi faktörlere göre ayarlaması, aracın kontrolünü kaybetme riskini en aza indirir. Bu davranış, olası tehlikelere karşı zamanında tepki verebilmek için hayati öneme sahiptir ve kesinlikle doğru bir uygulamadır.
• d) Trafik yoğunluğu düşük olan alternatif güzergâhların seçilmesi: Yoğun trafik, sürücü için stresli bir ortam yaratır ve kaza riskini artırır. Sürekli dur-kalk yapmak, diğer araçlarla çok yakın mesafede ilerlemek sürücünün dikkatini daha fazla yorar. Mümkünse daha sakin ve akıcı trafiğe sahip yolları tercih etmek, hem stresi azaltır hem de sürüş güvenliğini artırır.

Özetle, soruda bizden güvenliği tehlikeye atan yanlış davranış istenmektedir. Elde telefonla konuşmak dikkati dağıtarak kaza riskini doğrudan artırırken, diğer şıklardaki eylemler sürücünün dikkatini toplamasına ve daha güvenli bir sürüş gerçekleştirmesine yardımcı olan doğru uygulamalardır.

Bu soruda, bir motorlu aracın trafiğe çıkmasının hangi durumda kanunen kesin olarak yasaklandığı, yani hangi eylemin aracı sürmeyi yasa dışı hale getirdiği sorulmaktadır. Cevapları incelerken, yasal zorunlulukları ve yaptırımları göz önünde bulundurmak gerekir. Bu soru, sürücünün ve aracın trafiğe çıkabilmesi için gereken temel şartları bilip bilmediğinizi ölçmeyi amaçlar.

Doğru Cevap: a) Sürücü belgesi sürülecek aracın cinsine uygun değilse

Bu seçeneğin doğru olmasının sebebi, Karayolları Trafik Kanunu'na göre her sürücünün, kullandığı aracın sınıfına uygun bir sürücü belgesine sahip olmasının zorunlu olmasıdır. Örneğin, B sınıfı ehliyet sadece otomobil ve kamyonet gibi belirli araçları kullanma yetkisi verir. Bu ehliyetle motosiklet, otobüs veya kamyon gibi farklı sınıfa ait bir aracı sürmek kesinlikle yasaktır. Bu kuralın ihlali, sürücü belgesiz araç kullanmakla eşdeğer kabul edilir ve ciddi cezai yaptırımları vardır.

Diğer Seçeneklerin İncelenmesi

• b) Aracın periyodik bakım süresi geçmişse: Aracın periyodik bakımının (yağ değişimi, filtre kontrolü vb.) zamanında yapılması, aracın güvenliği ve ömrü için çok önemlidir ancak yasal bir zorunluluk değildir. Bakım süresinin geçmesi, tek başına aracı sürmeyi yasaklamaz. Ancak bakımsızlıktan kaynaklanan ciddi bir teknik arıza (frenlerin tutmaması, lastiklerin kabak olması gibi) aracın zorunlu teknik muayeneden (TÜVTÜRK) geçememesine neden olur. Muayenesi olmayan bir araçla trafiğe çıkmak ise yasaktır. Soru, doğrudan bakım süresini sorduğu için bu seçenek yanlıştır.
• c) Kasko sigortası yaptırılmamışsa: Türkiye'de araçlar için iki tür sigorta vardır. Bunlardan biri Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası (Trafik Sigortası), diğeri ise Kasko'dur. Trafik sigortası, kaza anında karşı tarafa verilebilecek zararları karşılar ve yaptırılması kanunen zorunludur. Kasko ise sürücünün kendi aracının hasarını karşılayan isteğe bağlı bir sigortadır. Dolayısıyla, kasko sigortası olmadan trafiğe çıkmak yasak değildir.
• d) Sürülecek araç başkasına aitse: Bir aracın başkasına ait olması, o aracı kullanmaya engel bir durum değildir. Araç sahibinin izni olduğu ve sürücünün o araç sınıfına uygun geçerli bir ehliyeti bulunduğu sürece başkasına ait bir araç yasal olarak kullanılabilir. Önemli olan, sürüş sırasında araç ruhsatının ve kendi sürücü belgenizin yanınızda olmasıdır.

Bu soruda, herhangi bir trafik ışığı, işaret levhası veya trafik polisi bulunmayan, yani kontrolsüz bir kavşakta araçların geçiş önceliğinin nasıl belirleneceği sorulmaktadır. Bu tür kavşaklarda geçiş hakkı, Karayolları Trafik Yönetmeliği'nde belirtilen genel kurallara göre belirlenir. Doğru cevabı bulmak için bu kuralları adım adım uygulamamız gerekir.

Öncelikle, kavşaktaki tüm araçlar için geçerli olan en temel kuralları inceleyelim. Kurala göre, motorsuz taşıtlar (at arabası, bisiklet vb.) motorlu taşıtlara yol vermek zorundadır. Ayrıca, tali yoldan ana yola çıkan araçlar, ana yoldaki araçlara yol vermelidir. Resimde at arabasının toprak bir yoldan (tali yol) geldiğini görüyoruz, bu nedenle kavşaktaki diğer tüm motorlu araçlara yol vermek zorundadır. Bu sebeple at arabası en son geçecektir ve D şıkkı elenir.

Geriye kalan üç motorlu araç (otomobil, kamyonet ve motosiklet) ise denk yollarda bulunmaktadır. Kontrolsüz kavşaklarda denk yollarda bulunan araçlar için en temel kural şudur: "Her sürücü, sağındaki araca yol verir." Bu kuralı uygulayarak araçların geçiş sırasını belirleyebiliriz. Motosikletin sağında kamyonet olduğu için motosiklet kamyonete yol vermelidir. Kamyonetin sağında ise otomobil olduğu için kamyonet de otomobile yol vermelidir.

Otomobilin sağına baktığımızda ise at arabasını görüyoruz. Ancak, daha önce de belirttiğimiz gibi at arabası hem motorsuz bir taşıt olduğu için hem de tali yoldan geldiği için geçiş önceliğine sahip değildir. Bu durumda otomobilin sağ tarafı, geçiş üstünlüğü açısından boş kabul edilir. Sağ tarafı boş olan araç ilk geçiş hakkına sahip olduğundan, kavşaktan ilk olarak otomobil geçmelidir. Bu nedenle doğru cevap C seçeneğidir.

Özetle geçiş hakkı sıralaması şu şekildedir:

• 1. Otomobil: Sağında geçiş üstünlüğü olan bir araç bulunmadığı için ilk geçiş hakkı onundur.
• 2. Kamyonet: Otomobil geçtikten sonra sağı boşalacağı için ikinci sırada geçer.
• 3. Motosiklet: Kamyonet de geçtikten sonra sağı boşalacağı için üçüncü sırada geçer.
• 4. At arabası: Motorsuz taşıt olduğu ve tali yoldan geldiği için en son geçer.

Bu soruda, şekilde gösterilen kavşaktaki numaralandırılmış yollardan hangilerinin tali yol olduğunu bulmamız isteniyor. Bir kavşakta hangi yolun anayol, hangisinin tali yol olduğunu anlamanın en kesin yolu trafik işaret levhalarını doğru bir şekilde yorumlamaktır. Bu levhalar, sürücülere geçiş önceliğinin kimde olduğunu bildirir.

Öncelikle tali yol ve anayol kavramlarını ve bu yolları belirten levhaları tanıyalım. Tali yol, trafik yoğunluğu anayoldan daha az olan ve anayola bağlanan ikinci derecedeki yoldur. Tali yoldan gelen sürücüler, anayoldaki araçlara yol vermek zorundadır. Bir yolun tali yol olduğunu bize gösteren en yaygın iki levha vardır: "Yol Ver" levhası (ters üçgen) ve "Dur" levhası (sekizgen).

Şimdi şekildeki levhaları inceleyelim:

• 1 numaralı ve 3 numaralı yolların girişinde, kırmızı çerçeveli ters üçgen şeklinde olan "Yol Ver" levhasını görüyoruz. Bu levha, bu yollardan kavşağa yaklaşan sürücülerin, anayoldan gelen araçlara yol vermesi gerektiğini belirtir. Dolayısıyla, "Yol Ver" levhasının bulunduğu 1 ve 3 numaralı yollar tali yoldur.
• 2 numaralı ve 4 numaralı yolların girişinde ise, sarı baklava dilimi şeklinde olan "Anayol" levhasını görüyoruz. Bu levha, bu yolların geçiş önceliğine sahip anayol olduğunu belirtir. Bu yollardaki sürücüler, tali yollardan (1 ve 3) gelen araçlara yol vermek zorunda değildir, geçiş üstünlüğü kendilerindedir.

Bu bilgilere göre seçenekleri değerlendirelim:

1. a) 1 - 2: Bu seçenek yanlıştır. 1 numaralı yol tali yol olmasına rağmen, 2 numaralı yol "Anayol" levhası nedeniyle anayoldur.
2. b) 1 - 3: Bu seçenek doğrudur. Çünkü hem 1 numaralı yolda hem de 3 numaralı yolda "Yol Ver" levhası bulunmaktadır. Bu levha her iki yolun da tali yol olduğunu kesin olarak gösterir.
3. c) 2 - 4: Bu seçenek yanlıştır. Her iki yol da "Anayol" levhası ile işaretlenmiştir ve geçiş üstünlüğüne sahip anayolu oluştururlar. Soru ise tali yolları sormaktadır.
4. d) 3 - 4: Bu seçenek de yanlıştır. 3 numaralı yol tali yol iken, 4 numaralı yol anayoldur.

Sonuç olarak, kavşaktaki trafik işaret levhaları bize hangi yolların öncelikli (anayol), hangilerinin ikinci derecede (tali yol) olduğunu net bir şekilde bildirir. "Yol Ver" levhasının bulunduğu 1 ve 3 numaralı yollar tali yoldur. Bu nedenle doğru cevap b seçeneğidir.

Bu soruda, trafikte güvenli ve kurallara uygun bir sürüş için sürücülerin yapmaması gereken, yani yasak olan davranışlar sorulmaktadır. Verilen üç maddeyi tek tek inceleyerek hangilerinin tehlikeli ve yasak olduğunu, hangisinin ise doğru bir davranış olduğunu belirlememiz gerekiyor. Bu tür sorular, sadece kural ezberi değil, aynı zamanda trafikteki mantığı ve güvenliğin önemini anlamanızı ölçer.

Şimdi maddeleri ayrıntılı olarak ele alalım:

• I- İşaret vermeden şerit değiştirmeleri: Bu, trafik kurallarının en temel ve en önemli ihlallerinden biridir. Sinyal vermek, trafikteki diğer sürücülere ve yayalara ne yapacağınızı önceden bildirmektir. Sinyal vermeden aniden şerit değiştirmek, arkanızdaki veya yanınızdaki sürücüleri şaşırtır, ani fren yapmalarına veya kaza riskine neden olur. Bu nedenle, işaret vermeden şerit değiştirmek kesinlikle yasaktır ve tehlikelidir.
• II- Kavşaklara yaklaşırken hızlarını azaltmaları: Bu davranış, yasak olmak bir yana, sürücülerin yapması gereken zorunlu ve doğru bir harekettir. Kavşaklar, farklı yönlerden gelen araçların ve yayaların karşılaştığı, kaza riskinin yüksek olduğu noktalardır. Kavşağa yaklaşırken hızı azaltmak, olası bir tehlikeye karşı durabilmek veya manevra yapabilmek için sürücüye zaman kazandırır. Bu yüzden bu madde, yasak değil, aksine güvenli bir sürüş gerekliliğidir.
• III- İşaret verdiği anda aniden şerit değiştirmeleri: Sinyal vermenin amacı, niyetinizi diğer sürücülere önceden bildirmektir. Sinyali yaktığınız anda, düşünmek ve tepki vermek için kimseye zaman tanımadan aniden şerit değiştirirseniz, sinyal vermenin hiçbir anlamı kalmaz. Bu davranış, tıpkı sinyal vermeden şerit değiştirmek gibi tehlikelidir ve diğer sürücüleri hazırlıksız yakalar. Doğru olan, şerit değiştirmeyi planladığınızda sinyalinizi önceden vermek, aynalarınızı kontrol etmek ve trafik müsait olduğunda şerit değiştirmektir. Dolayısıyla bu davranış da yasaktır.

Sonuç ve Seçeneklerin Değerlendirilmesi

Analizimiz sonucunda I. ve III. maddelerdeki davranışların sürücüler için yasak olduğunu, II. maddedeki davranışın ise doğru ve gerekli olduğunu gördük. Soru bize "hangilerinin yapılması yasaktır?" diye sorduğu için cevabımız I ve III olmalıdır.

1. a) Yalnız I: Bu seçenek eksiktir, çünkü III. maddedeki davranış da yasaktır.
2. b) I ve II: Bu seçenek yanlıştır, çünkü II. maddedeki "hız azaltma" eylemi yasak değil, tam tersine zorunlu bir güvenlik önlemidir.
3. c) I ve III: Bu seçenek doğrudur. Hem sinyal vermeden şerit değiştirmek (I) hem de sinyal verdiği anda aniden şerit değiştirmek (III) trafik güvenliğini tehlikeye atan yasaklanmış davranışlardır.
4. d) I, II ve III: Bu seçenek de yanlıştır, çünkü doğru bir davranış olan II. maddeyi de yasaklar listesine dahil etmiştir.

Bu soruda, motosiklet ve motorlu bisiklet sürücüleri için trafikte yapılması kanunen yasak olan davranışı bulmamız isteniyor. Şıkları tek tek inceleyerek trafik kuralları çerçevesinde hangisinin bir ihlal olduğunu belirlemeliyiz. Amaç, sürücülerin uyması gereken kurallardan hangisinin çiğnendiğini tespit etmektir.

Doğru Cevap: b) İkiden fazlasının taşıt yolunun bir şeridinde yan yana sürülmesi

Bu seçeneğin doğru olmasının sebebi, Karayolları Trafik Yönetmeliği'nin ilgili maddelerine dayanmasıdır. Yönetmeliğe göre, bir trafik şeridi içerisinde en fazla iki motosiklet yan yana gidebilir. Üç veya daha fazla motosikletin aynı şerit içinde yan yana seyretmesi, hem kendileri hem de diğer araçlar için büyük bir tehlike oluşturur. Bu durum, ani manevra kabiliyetini kısıtlar, acil durumlarda kaçış alanını yok eder ve trafik akışını tehlikeli bir şekilde bozar. Bu nedenle bu davranış kesinlikle yasaktır.

Diğer Seçeneklerin Analizi:

• a) Gidiş yönüne göre yolun en sağından seyredilmesi: Bu ifade yasak bir davranışı değil, tam tersine genellikle uyulması gereken bir kuralı belirtir. Motosikletler, yapıları gereği diğer motorlu taşıtlara göre daha yavaş kalabilirler veya daha savunmasızdırlar. Trafiğin güvenli akışını sağlamak ve diğer araçların geçişini kolaylaştırmak için yolun sağından gitmeleri hem güvenli hem de doğru bir sürüş tekniğidir. Dolayısıyla bu davranış yasak değildir.
• c) Tehlikeli madde taşıyan araçların geçilmesi: Trafik kurallarında, motosikletlerin tehlikeli madde taşıyan araçları sollamasını yasaklayan özel bir hüküm bulunmamaktadır. Elbette bu tür araçları geçerken çok daha dikkatli ve temkinli olmak gerekir. Ancak sollama kurallarına (görüş mesafesi, şerit çizgileri, sinyal verme vb.) uyulduğu sürece bu eylem yasak değildir.
• d) Geçme yaparken sinyal verilmesi: Bu davranış da yasak olmak bir yana, yapılması zorunlu olan en temel trafik kurallarından biridir. Sürücülerin şerit değiştirmeden veya sollama yapmadan önce niyetlerini diğer sürücülere bildirmesi, kazaları önlemek için hayati öneme sahiptir. Sinyal vermek bir zorunluluktur, yasak değildir.

Bu soruda, hangi trafik işaret levhasının bir **tali yolda** bulunduğunu belirlememiz isteniyor. Tali yol, trafik yoğunluğu ana yola göre daha az olan ve ana yola bağlanan ikincil derecedeki yoldur. Tali yoldan ana yola çıkan sürücüler, ana yoldaki araçlara yol vermek zorundadır. Bu temel bilgiyi aklımızda tutarak seçenekleri inceleyelim.

Doğru Cevap: d) seçeneği

Bu seçenekte gördüğümüz levha, "Yol Ver" işaretidir. Ters üçgen şeklindeki bu levha, sürücünün yaklaştığı kavşakta durmasını gerektiren bir durum yoksa, ana yoldaki araçlara yol vererek dikkatlice geçmesi gerektiğini bildirir. Bu levha, tanımı gereği, geçiş önceliği olmayan bir yoldan (yani tali yoldan) geçiş önceliği olan bir yola (yani ana yola) giriş yapılan noktalara konulur. Bu nedenle, "Yol Ver" levhası her zaman tali yolda bulunur.

Diğer Seçeneklerin Açıklaması

• a) seçeneği: Bu levha, "Ana Yol" işaretidir. Baklava dilimi şeklindeki bu sarı levha, sürücüye bulunduğu yolun geçiş önceliğine sahip bir ana yol olduğunu bildirir. Dolayısıyla bu levha tali yolda değil, tam tersine ana yolun üzerinde bulunur ve sürücüye önceliğin kendisinde olduğunu hatırlatır.
• b) seçeneği: Bu levha, "Ana Yol Sonu" işaretidir. "Ana Yol" levhasının üzerine siyah bir çizgi çekilmiş halidir ve sürücüye üzerinde bulunduğu ana yolun sona erdiğini, artık kavşaklarda geçiş üstünlüğüne sahip olmadığını bildirir. Bu levha da ana yolun sonuna yaklaşıldığında, yine ana yolun üzerinde bulunur.
• c) seçeneği: Bu levha, bir tehlike uyarı işaretidir ve "Soldan Ana Yola Giriş" anlamına gelir. Bu işaret, ana yolda seyreden sürücüleri, ileride soldan bir tali yol bağlantısı olduğu ve bu yoldan araçların çıkabileceği konusunda uyarır. Yani bu levha, tali yoldaki sürücü için değil, ana yoldaki sürücüyü uyarmak için ana yol üzerine konulur.

Özetle, "Yol Ver" levhası (d seçeneği) tali yoldaki sürücüye ana yoldakilere yol vermesi komutunu verirken; "Ana Yol" (a seçeneği), "Ana Yol Sonu" (b seçeneği) ve "Soldan Ana Yola Giriş" (c seçeneği) levhaları ana yolda bulunan sürücülere yönelik bilgilendirme ve uyarılar içerir. Bu nedenle soruya doğru cevap d seçeneğidir.

Bu soruda, çok şeritli bir yolda kavşağa yaklaşan bir sürücünün, sağa dönüş yapabilmek için hangi şeridi takip etmesi gerektiği sorgulanmaktadır. Görselde üç adet şerit ve her şeridin üzerinde sürücüleri yönlendiren ok işaretleri bulunmaktadır. Bu işaretler, sürücülerin kavşakta hangi yöne gidebileceklerini gösteren zorunlu talimatlardır ve uyulması trafik güvenliği için kritik öneme sahiptir.

Doğru cevap d) 3 numaralı şeridi seçeneğidir. Çünkü yol üzerindeki zemin işaretlemelerine (kaplama üstü yazıları ve şekilleri) dikkatle bakıldığında, 3 numaralı şeridin üzerinde sağa dönüşü gösteren bir ok işareti bulunmaktadır. Bu işaret, en sağdaki bu şeridin sadece sağa dönecek araçlar tarafından kullanılması gerektiğini belirtir. Trafik kurallarına göre, sürücüler kavşağa yaklaşırken gidecekleri yöne uygun olan şeride önceden girmek ve dönüşlerini o şeritten tamamlamak zorundadır.

Diğer seçeneklerin neden yanlış olduğuna bakalım:

• a) İstediği şeridi: Bu seçenek tamamen yanlıştır. Trafikte düzen ve güvenliğin sağlanması için sürücüler keyfi olarak şerit seçemezler. Yol çizgileri ve işaretleri, hangi şeritten hangi yöne gidileceğini net bir şekilde belirler ve bu kurallara uymak mecburidir.
• b) 1 numaralı şeridi: Görselde en soldaki 1 numaralı şeridin üzerinde "düz gidiş" oku bulunmaktadır. Bu şeritteki bir aracın sağa dönmeye çalışması, hem kurallara aykırıdır hem de 2 ve 3 numaralı şeritlerdeki araçlar için büyük bir tehlike oluşturur. Bu manevra, diğer araçların yolunu keserek ciddi kazalara neden olabilir.
• c) 2 numaralı şeridi: Tıpkı 1 numaralı şerit gibi, ortadaki 2 numaralı şeridin üzerinde de "düz gidiş" oku yer almaktadır. Bu şerit de sadece kavşaktan düz geçecek araçlar içindir. Sağa dönüş yapmak için bu şeridi kullanmak yasaktır ve kazalara davetiye çıkarır.

Özetle, kavşaklara yaklaşırken uyulması gereken en temel kural, yol üzerindeki yön oklarına dikkat etmektir. Sürücü, seyahat edeceği yöne (düz, sağa veya sola) uygun olan şeride kavşağa yeterli mesafe kala geçiş yapmalı ve dönüşünü bu şeritten tamamlamalıdır. Bu soru, şerit disiplininin ve yol işaretlerine uymanın trafikteki hayati önemini vurgulamaktadır.

Bu soruda, bir aracı güvenli bir şekilde bırakmak için uygulanan üç temel adım sıralanmış ve bu adımların tamamının hangi trafik durumuna ait olduğu sorulmuştur. Soruda verilen maddeler, bir sürücünün aracından ayrılmadan önce alması gereken güvenlik önlemlerini eksiksiz bir şekilde tanımlamaktadır. Bu önlemlerin bütününü doğru bir şekilde isimlendirmek, sorunun çözüm anahtarıdır.

Doğru cevap c) Park etme seçeneğidir. Park etme, aracınızı belirli bir süreliğine bırakma eylemidir ve bu süreçte aracın kendi kendine hareket etmemesi için bir dizi güvenlik önlemi alınması gerekir. Soruda belirtilen adımlar, tam olarak bu güvenlik prosedürünü anlatmaktadır. Bu adımların her biri, park etme işleminin bir parçasını oluşturur.

Şimdi bu adımları park etme işlemi açısından inceleyelim:

• Motorun durdurulması: Park etme, sürücünün araçtan ayrılacağı anlamına gelir, bu nedenle motorun kapatılması ilk ve temel adımdır.
• Aracın el freni ile tespit edilmesi: El freni, park halindeki bir aracı mekanik olarak sabitleyen en önemli güvenlik donanımıdır. Aracın düz veya eğimli bir yolda kaymasını engeller.
• Eğimli yollarda vitese takılması: Bu, özellikle eğimli yerlerde alınan ek bir güvenlik önlemidir. Araç yokuş yukarı park edildiyse birinci vitese, yokuş aşağı park edildiyse geri vitese takılır. Bunun amacı, el freninin arızalanması veya yetersiz kalması durumunda şanzıman dişlilerinin tekerlekleri kilitleyerek aracın kaymasını engellemesidir.

Diğer seçeneklerin neden yanlış olduğunu da açıklayalım. a) Durma seçeneği yanlıştır, çünkü trafik kanununa göre durma, kırmızı ışık veya trafik sıkışıklığı gibi zorunlu hallerde aracın kısa süreliğine hareketsiz kalmasıdır. Bu durumda genellikle motor durdurulmaz ve sürücü aracın başında bekler. Dolayısıyla, sorudaki kalıcı önlemler "durma" eylemi için geçerli değildir.

b) Geri gitme ve d) U dönüşü yapma seçenekleri de yanlıştır. Bu iki durum da aracın motoru çalışır durumdayken ve sürücünün kontrolünde gerçekleştirilen aktif sürüş manevralarıdır. Soruda ise motorun durdurulup aracın sabitlenmesinden bahsedilmektedir, bu da bu seçeneklerin konuyla tamamen ilgisiz olduğunu göstermektedir.

Bu soruda, ambulans, itfaiye, polis aracı gibi geçiş üstünlüğüne sahip bir aracın sürücüsünün, bu özel hakkı kullanırken bile uymak zorunda olduğu en temel ve en önemli kuralın ne olduğu sorulmaktadır. Geçiş üstünlüğü, bu araçlara trafikteki diğer kuralların bir kısmını (kırmızı ışıkta geçmek, hız limitini aşmak gibi) ihlal etme hakkı tanır, ancak bu hak sınırsız değildir. Soru, bu hakkın sınırının ne olduğunu anlamanızı ölçmektedir.

Doğru Cevap: d) Can ve mal güvenliğini tehlikeye sokmamaya

Doğru cevabın neden "Can ve mal güvenliğini tehlikeye sokmamaya" olduğunu açıklayalım. Geçiş üstünlüğünün asıl amacı, bir hayat kurtarmak, bir yangını söndürmek veya bir suçu önlemek gibi acil bir duruma en hızlı şekilde müdahale etmektir. Ancak bu müdahale sırasında, sürücünün yeni kazalara sebep olması, başka insanların canını veya malını tehlikeye atması kabul edilemez. Örneğin, bir ambulans şoförü kırmızı ışıkta geçerken, kavşaktaki diğer araçlara veya yayalara çarpmamak için yavaşlamak ve yolu kontrol etmek zorundadır. Bu nedenle, can ve mal güvenliği her kuralın üzerindedir ve geçiş üstünlüğü bu temel kuralı asla ortadan kaldırmaz.

Diğer seçeneklerin neden yanlış olduğunu inceleyelim:

• a) Hız sınırlamasına: Bu seçenek yanlıştır, çünkü geçiş üstünlüğüne sahip araçlar görev halindeyken hız sınırlamalarına uymak zorunda değildir. Zaten bu hakkın verilme nedenlerinden biri, olay yerine hızla ulaşabilmeleridir. Bu yüzden hız limitini aşabilirler.
• b) Trafik yasaklarına: Bu seçenek de yanlıştır. Geçiş üstünlüğü, görevli araca kırmızı ışıkta geçme, ters yöne girme veya durma yasağı olan yerlerde durmama gibi birçok trafik yasağını ihlal etme hakkı tanır. Sürücü, bu yasaklara uymak zorunda değildir.
• c) Çevreyi rahatsız etmemeye: Bu seçenek mantıksız ve yanlıştır. Geçiş üstünlüğünü kullanan araçlar, yollarını açmak ve diğer sürücüleri uyarmak için sesli (siren) ve ışıklı (tepe lambası) uyarı sistemlerini kullanmak zorundadır. Bu sistemler doğası gereği çevreyi rahatsız eder, ancak amaçları can ve mal güvenliğini sağlamak olduğu için bu rahatsızlık zorunludur.

Özetle, bir itfaiye aracı yangına giderken hız yapabilir ve kırmızı ışıkta geçebilir, ancak bunu yaparken kavşağı kontrol etmeden ve diğer araçların üzerine sürerek yeni bir felakete yol açamaz. Geçiş üstünlüğü, diğer kuralları esnetme hakkı verse de, en temel kural olan "başkalarının can ve mal güvenliğini tehlikeye atmama" sorumluluğunu asla ortadan kaldırmaz.

Bu soruda, trafik kurallarına göre bir kavşakta sağa dönüş yapan bir sürücünün yapmaması gereken, yani **yanlış** olan davranış sorulmaktadır. Görselde, bir otomobilin sağa dönüş yapmak için hazırlandığı bir kavşak ve yaya geçidi bulunmaktadır. Bu durumu göz önünde bulundurarak şıkları inceleyelim.

Doğru cevap c) Geniş kavisle dönülmesi seçeneğidir. Çünkü trafik kurallarına göre sağa dönüşler her zaman dar kavisle yapılır. Sürücü, dönüş yapacağı yolun en sağ şeridine mümkün olduğunca yakın bir şekilde girmelidir. Geniş kavisle dönmek, aracın gereksiz yere orta şeritlere veya karşı yönden gelen trafiğin şeridine taşmasına neden olabilir. Bu durum, hem diğer araçlar hem de sürücünün kendisi için ciddi bir kaza riski oluşturur ve bu nedenle kesinlikle yanlış bir davranıştır.

Diğer seçeneklerin neden yanlış (yani yapılması gereken doğru davranışlar) olduğuna bakalım:

• a) Dönülen kara yolunun gidiş şeridine girilmesi: Bu ifade, bir dönüşün en temel ve doğru adımıdır. Sağa döndüğünüzde, doğal olarak gideceğiniz yöndeki trafik şeridine girmelisiniz. Aksi takdirde karşı yönden gelen trafiğin içine girmiş olursunuz ki bu da bir kazaya sebep olur. Bu nedenle bu davranış doğrudur.
• b) Karşıya geçen yayalara yol verilmesi: Trafikte yaya önceliği esastır. Özellikle kavşaklarda ve yaya geçitlerinde, dönüş yapan araçlar karşıdan karşıya geçen yayalara yol vermek zorundadır. Bu, hem yasal bir zorunluluk hem de güvenli sürüşün temel bir kuralıdır. Dolayısıyla bu davranış da doğrudur.
• d) Dar kavisle dönülmesi: Yukarıda açıklandığı gibi, bu ifade sağa dönüşler için doğru ve güvenli olan tekniktir. Dar bir kavisle dönerek kendi şeridinizde kalır, diğer araçların yolunu işgal etmez ve trafiğin akışını tehlikeye atmazsınız. Bu davranış, soruda istenen "yanlış" davranışın tam tersi, yani doğru olanıdır.

Özetle, bu sorunun ana fikri sağ ve sol dönüş manevraları arasındaki temel farkı bilmektir. Unutulmaması gereken en önemli kural şudur:

1. Sağa Dönüşler: Daima dar kavisle yapılır.
2. Sola Dönüşler: Daima geniş kavisle yapılır.

Bu soruda, bir sürücünün okul taşıtının arkasındaki "DUR" yazılı ışıklı tabelanın yandığını gördüğünde ne yapması gerektiği sorgulanmaktadır. Bu durum, trafikteki en önemli güvenlik kurallarından biridir çünkü doğrudan çocukların can güvenliği ile ilgilidir. Kuralın amacı, öğrencilerin taşıta binerken veya taşıttan inerken güvenli bir şekilde karşıya geçmelerini sağlamaktır.

a) Aracını durdurmalı

Bu seçenek doğrudur. Karayolları Trafik Yönetmeliği'ne göre, bir okul taşıtının "DUR" ışığı yanıyorsa, arkasından gelen bütün sürücülerin, başka bir geçiş yolu olmadıkça, taşıtlarını durdurmaları zorunludur. Bu ışık, öğrencilerin otobüsten indiği ve yoldan karşıya geçiyor olabileceği anlamına gelir. Sürücü, ışık sönene ve okul taşıtı hareket edene kadar beklemekle yükümlüdür.

Diğer Seçenekler Neden Yanlış?

• b) Diğer sürücüleri uyarmalı: Sizin temel göreviniz diğer sürücüleri uyarmak değil, öncelikle kendi aracınızı güvenli bir şekilde durdurmaktır. Zaten siz frene basıp durduğunuzda, fren lambalarınız yanacak ve arkanızdaki sürücü için bu bir uyarı olacaktır. Sadece korna çalmak veya selektör yapmak gibi uyarılar, durma zorunluluğunu ortadan kaldırmaz.
• c) Dikkatli ve yavaş geçmeli: Bu, en sık yapılan hatalardan biridir ancak kesinlikle yanlıştır. "DUR" işareti bir "yavaşla" uyarısı değil, kesin bir durma emridir. Çocukların aniden yola fırlayabileceği düşünülürse, yavaş geçmek bile faciayla sonuçlanabilecek büyük bir risk taşır. Bu işaret yandığı sürece geçiş yapmak yasaktır.
• d) Hızını artırarak uzaklaşmalı: Bu seçenek, trafik kurallarını ve insan hayatını hiçe sayan en tehlikeli davranıştır. Hızlanarak okul taşıtının yanından geçmek, öğrencilerin hayatını doğrudan tehlikeye atmak demektir ve ağır cezai yaptırımları olan ciddi bir kural ihlalidir.

Özetle, okul taşıtının arkasındaki "DUR" ışığı, kırmızı ışık veya bir dur levhası ile aynı anlama gelir. Bu işareti gördüğünüzde yapmanız gereken tek şey, güvenli bir mesafede aracınızı tamamen durdurmak ve ışık sönene kadar sabırla beklemektir. Bu kuralın temel amacı, trafikteki en korumasız grup olan çocukların güvenliğini sağlamaktır.